Een ander einde
De film begint: zomer is het, Amsterdam blinkt
als een diamant en de hitte bijt venijnig van zich af.
U stapt na uren uit de trein, bekijkt de mensenmassa
op het plein, gaat met een hoofd vol hoop op pad.
Nu zwalkt het beeld. Wat had u verder in uw zakken mee?
Wie liep er met een boog vol medelijden langs u heen?
Dan weer een knip: het lijf dat al die tijd uw woning was
begeeft het voor het oog van heel de straat op een matras.
Een laatste flits: een smalle kamer voor uw laatste adem.
Er liggen broze woorden in uw mond die de verpleging
niet verstaat, alsof alles wat u nog te zeggen had
stolde in geheime taal. Dan gaat het scherm op zwart.
Spoelde iemand maar het beeld terug,
herschreef een regisseur uw script.
Er moeten beelden zijn waarop u nog
een toekomst heeft en verder leeft
en niet in deze vreemde aarde ligt.
Twan Vet
Prachtig is moeilijk te zeggen in dit uiterst pijnlijke geval, maar wat een treffend gedicht, recht in het hart.
Dank aan jou Twan, en iedereen van de Poule des Doods.
❤️