Denk toch niet
Het heelal past in een huis. In alle kamers
waar u kwam stond de tijd vermomd
als tafel, kast of schemerlamp.
De dagen trokken als een optocht
langs het raam. Soms sprong een kat
op schoot of ging de televisie aan.
U bleef daar maar en veegde elke dag
de kruimels sterrenstof weer netjes bij elkaar.
Zo hield u trouw de wacht in het heelal,
tot de dood uw woning vond,
keurig zijn voeten had geveegd
en u gelaten voor hem opendeed.
Denk toch niet, meneer Van O.,
dat u geruisloos bent gegaan
en dat er niemand aan u dacht.
In Amsterdam staat een asiel waar
laatst een dierenambulance kwam.
Daar woont sindsdien uw kat. Hij wacht.
Twan Vet.
Ontroerend mooi…
❤️
Veel dank, Roel.
Compliment voor Twan Vet, erg mooi gedicht.
❤️
Dank voor het compliment, dat waardeer ik. Het was een bijzondere eer om te mogen schrijven voor meneer Van O.
Tranen van ontroering sprangen in m’n ogen na achtereenvolgens het verslag en dan uw gedicht. Uw gedicht hebben de (vermoedelijke) sfeer van meneer van O heel passend onder woorden gebracht.
Hartelijk dank daarvoor!
❤️
Vooral bij de laatste zinnen knalden de tranen in mijn ogen. Dit is precies de reden dat ik ( 75 jaar oud) geen kat meer neem. Zo prachtig verwoord dat bijeenvegen van sterrenstof om het heelal bij elkaar te houden. Ik krijg een uitvaart, geen eenzame uitvaart. Zo’n gedicht gun je iedereen. Bij leven en bij dood overigens.
❤️
Dit gedicht roept een zachtmoedige sfeer op en wat raak getroffen bij de laatste zinnen.
❤️
Een prachtig gedicht.
❤️