Eenzame uitvaart #237, gedicht

Transferium Zeeburg

voor NN

In dit schunnig niemandsland
van opgeworpen modder ben je
door een hond met wandelaar gevonden

Tussen riet en slijk lag je
in een degelijke Samsonite
tijdelijk verpakt te wezen

Je mocht van hen voorgoed verdwijnen
In de letterloze lelijkheid van
afval bv’s, toekomstige woningbouw

De volledige vernietsing van je zijn
Van iemand werd je niemand,
zelfs je naam maalden ze fijn

In de mist van deze klanken
bouw ik je op en verrijs je
als een waternimf, mijn Galatea

Als ’t IJ jouw Styx moest zijn
dan Piet Heins tunnelbuis
een snelweg uit de Hades,

Transferium Zeeburg,
waar dit voertuig op je wacht,
de Park & Ride van dood en leven

Joris van Casteren

Gepost in Uncategorized