Eenzame uitvaart #308, gedicht

Bericht uit de ruimte
Hoeveel ruimte maar heeft een mens,
omsingeld door de talloos anderen
met heel hun gammele gedachtegoed
en hun ontbeerlijke bezigheden,
en door de 24-7 drukke telmachines
die alles nog eens samenvatten,
door het misbaar van ergens
weer een zoveelste Armageddon
en door de altijd aanstaande hulpverleners
lees verder

Eenzame uitvaart #303, gedicht

Chrysalis

Een dennenpijlstaart draait zich vast
in stoffelijkheid en spinnenrag. Zachte nachtvlinder,
dik bevacht, gelijk een zoogdier dat per ongeluk
ook vleugels kreeg.

Geleefd te hebben, steeds opnieuw
het donker opgezocht omdat het lichter was dan dagen.
Iets achterlaten, je naam aan straatstenen in een stad
die bruiste van de … lees verder

Eenzame uitvaart #300, gedicht

Paperassen

Krantenknipsels, bankafschriften,
een oud fotoalbum, uw tafel voor
het raam heeft alles bewaard.

De schets van een gedicht, vergeeld,
het interview in Panorama, een halve
eeuw oud. U weet precies wat u waar

heeft gelaten. Post van de gemeente,
de tekening van een hoofd met de
punten en meridianen … lees verder