Persoonsbewijs
‘Moet ik nog wat zeggen,’ zei de vrouw die naast me zat.
Ik probeer: een zwaluw vliegt over het veld met de slang.
Een wonderhaan zingt in de buik van een boer.
Een stiefmoeder zakt van woede in de grond
en een vader ging naar Rusland, niemand heeft
van hem gehoord, hij is teruggebracht tot deze feiten:
hij verwekte een zoon op zeker moment en vertrok
op een ander. Einde verhaal.
En een schaduw met jouw persoonsbewijs,
nog jaren geldig, nam een sprong in Amsterdam.
Vanaf de plaats waar wij nu staan gezien
een zoon van zijn vader, een man tussen haken:
aangekomen – volgt een datum –
en vertrokken rond vandaag.
En je ligt hier en ik schrijf dit gedicht
in woorden die je mogelijk niet kent.
Is er nog taal waar jij nu bent.
Ingmar Heytze
Prachtig: “Is er nog taal waar jij nu bent”. 🙏
Geweldig.
heel mooi en ‘naar de punt’ Ingmar!
De waarde van deze berichten en gedichten is dat iemand niet geruisloos verdwijnt en ik zonder sentimenteel te zijn, een traan laat gaan voor hem die ik niet ken, maar die zomaar ik of jij had kunnen zijn.
Dank!