prinsessenonderdaan van de maan
ik zag de muren die de stad op afstand houden
het omgewoelde bed waarin je droomde, gordijnen licht
en dun als vloeipapier tussen foto’s
waarop je schittert als de zon
er waren dagen dat je danste door de straten en het podium
beklom, applaus dat klonk als aanrollende regen, dagen
dat je zong
ik wil je zeggen dat ik vannacht je gedichten las
dat je even heel dichtbij was toen je zei: mijn vriend,
lezer, laten we samen wegstuiven
dat dat me raakte, omdat je de laatste jaren niemand zag
ik las en ondertussen sprak ik met je, liet
zoals je adviseerde tijd-eeuwigheid voorbijgaan
zoals men alleen in de lente spreekt
over de zomer
ik zie de beelden die je zag: de dag
die uitgestrekt lag als de handpalm van de zee
hoe een oorbel met een oor, een jurk
met een lichaam dansen kan
en ik kan nooit meer kijken naar het klapperen
van zeilen zonder de wind te zien die bladert in een schrift
en ik wil weten hoe dat in jouw taal klinkt, of het een lied wordt
dat je zingt
ze zeggen dat je eenzaam was, maar ik geloof veel liever
dat je je verschanste in de taal: woorden zijn vrienden, je kunt
met ze dansen, ze willen wel wachten
ze worden nooit boos, ook al kom je te laat
en ik droomde dat je zei dat we elkaar ook vroeger
als het ware hebben ontmoet, dat we via vreemde wegen
liepen naar vandaag
hier sta ik nu en noem je naam
prinsessenonderdaan van de maan
opnieuw en opnieuw noem ik jouw bekende naam
Dorien Dijkhuis
wat mooi Dorien. Had ze dit gedicht maar bij leven kunnen lezen. Ze deed me een beetje denken aan Aleksa, die door haar man gedwongen, kwam oefenen met de taal. Lang, blond, opgespoten lippen, strakke kokerrokjes en hoge pumps, een bijpassende tas. Eigenlijk, vond ze, hoefde ze geen Nederlands te leren. Ze redde zich perfect in het Engels. Ze hield zich afzijdig, plaatste zich buiten de groep. Tot een taalgenote haar een keer overhaalde koekjes te bakken voor internationale vrouwendag. Ze werden met applaus onthaald, alle koekjes gingen op. Ze ervoer dat mensen haar om iets anders waardeerden dan het uiterlijk vertoon en lietze haar schild zakken. Haar arrogantie kwam voort uit faalangst. Ze ontpopte zich tot een fanatieke, enthousiaste en betrokken deelnemer. Slotsom: had mevrouw K. jouw gedicht gelezen dan had ze misschien de boodschap opgepikt dat ze al goed was zoals ze was. Dan had ze zich wat minder in de vechtstand gestaan.
Prachtig.
Mooi gedicht
Wat jammer voor haar dat ze eerst dood moest om dit mooie gedicht, op haar lijf geschreven, te krijgen.