.
wezens dansend naar
ons eigen einde zijn wij en daar
aangekomen verlangen we net zoals
wie eerder troost
en rust tussen de zielen zochten.
zielen die voor ons uit steeds lichter stegen
na hún onvermijdelijke oversteek.
ook zij glansden ooit in al hun kracht die toch
steeds weker als een onmachtig
lichaam aan zichzelf ontvallen
zou: we zien je even weer diep
ademhalen lucia en
we beseffen mildred
dat jouw altijdslaap ook
leven met ons is dat zacht
vervallend teder
op een nacht
de dood voorbij
zijn mag
Antione de Kom